Druk en saai (soms)

Beste lezers en volgers,

Inmiddels zijn we ruim 8 weken alweer in Zuid-Afrika, wat gaat de tijd toch snel. Al gauw hadden we onze draai weer gevonden. De missionaire arbeid werd weer opgepakt en al gauw zatten we weer middenin het Afrikaanse ritme. Er is een Zuid-Afrikaans gezegde wat zegt: ‘in Europa hebben ze horloges, maar wij hebben de tijd’. Soms gaat de voortgang wat minder snel dan we hadden gehoopt. Toch nemen de 5 dagopvangcentre meer en meer hun verantwoordelijkheid en groeien meer en meer in hun rol. Deze blog laat zien waar we o.a. mee bezig zijn en verteld het verhaal van Vezubuhle Center.

De prachtige muurschilderingen in Vezubuhle Center.

Vezubuhle Center is 1 van de 5 dagopvangcentra waar we ons aan hebben verbonden en waar we bezig zijn met ons werk. In 2011 is Vezubuhle geheel zelfstandig geworden met eigen bestuur en een eigen managementteam, samengesteld door lokale mensen. De eerst maanden was alles nieuw en veel praktisch werk moest worden opgezet. Nu ruim een jaar later is het centrum bestuurlijk redelijk stabiel. En nu is het tijd om verder vooruit te kijken en samen beleid te maken richting toekomst.

Samen met 14 medewerkers nadenken over visie en missie.

Een belangrijk uitgangpunt is het hebben van een visie en missie voor het Center. Voorheen werd hierbij volledig geleund op MCDC als moederorganisatie. Nu wordt veel meer van de lokale betrokkenen verwacht. Samen met de medewerkers en onder leiding van de uitstekend opererende voorzitter Titus Padi hebben we nagedacht over een visie en missie. En deze uiteindelijk op papier gezet! Daarna hebben we een aantal dagen vergaderd en nagedacht over een strategisch beleidsplan, doelen neergezet, een planning/monitoring/evaluatie (PME) programma gemaakt en verschillende regelementen geschreven. Jullie begrijpen als lezer en volger dat dit niet iets spectaculairs is om een blog of nieuwsbrief over te schrijven. Inderdaad, hoort dit ook bij missionair opbouwwerk. Toch heeft het een prachtige kant. Naast het resultaat op papier, is het prachtig en mooi dat de verschillende medewerkers hun verantwoordelijkheid nemen en hele zinvolle inbreng hebben in de ontmoetingen die we steeds hebben. Samen met het management zijn we nu het beleidsplan aan het finalizeren en komt een einde aan deze drukke en tochwel saaie tijd; of beter zinvolle en mooie tijd met elkaar.

Het management team in vergadering, soms saai soms moeten we erg lachen samen. En inderdaad, laptops zijn net als in Nederland bijna vanzelfsprekend.

Ook in Vezubuhle center zijn de care plan bijeenkomsten weer gestart; een soort van zorgplanoverleg. Tijdens onze afwezigheid hadden de medewerkers goed nagedacht hoe het verder ontwikkeld zou kunnen worden. Een heus document werd ons voorgelegd met allerlei tips en toevoegingen. Kijk, dat is nou precies wat we graag willen: zelf nadenken, zelf doen!!!!!

Het resultaat van een dag discussie en overleg aan de muur geplakt.

Gaat het allemaal gemakkelijk? Neen, is het korte en krachtige antwoord op deze vraag. Vezubuhle Center heeft een grote donor die jaarlijks een hele grote bijdrage doet. Maar dit is eigenlijk niet voldoende om elke dag 80-100 monden te voeden en de kinderen/jongeren te begeleiden. Gelukkig ontvangen we soms kleinere donaties die het begrotingstekort iets opvullen. We hebben uitgerekend dat een kind/tiener ongeveer 600 euro per jaar kost, ongeveer 1.65 euro perdag. Kinderen krijgen elke dag een maaltijd, hebben naschoolse opvangactiviteiten, huiswerkbegeleiding, engelse les, medisch zorg, zijn onderdeel van het zorgplan en hebben een veilige plek om te spelen en zichzelf te ontwikkelen. Samen met het management team van het center hebben we een workshop “fundraising en het leren schrijven van een donorverzoek” gevolgd. Hierdoor is het center beter toegerust om de hoognodige fondsen te werven.

Oja, Joke is de afgelopen weken erg in de weer geweest met een HIV+ patient. Bij het schrijven van deze blog kregen we net te horen dat deze is overleden. We kunnen niet altijd over dit soort prive dingen te schrijven zoals jullie kunnen begrijpen. Daarom maar een algemene mededeling, maar het blijft lastig te accepteren dat er weer iemand is overleden aan de gevolgen van deze ziekte.

Toch nog een warme groet uit KwaMhlang,
Harry en Joke
Anne en Timon

Koninginnedag op 5 mei

Beste lezers en volgers,

Afgelopen zaterdag was het zover: ook in Zuid-Afrika werd er koninginnedag gevierd. Maandag 30 april is een gewone werkdag in dit land en dus wordt er traditie getrouw uitgeweken naar de eerste zaterdag daarop volgend. Het was nog even spannend of het allemaal wel door kon gaan wat betreft onze aanwezigheid. Immers, we waren allebei grieperig in de week ervoor. Gelukkig voelden we ons allemaal goed en dus zaterdagmorgen vroeg (6.30 uur!) vetrokken we naar Pretoria.

Anne voor het ‘kraampje’ van Anne en Timon. Samen voor 160 rand verkocht!

De eerste reis ging richting Nederlandse school in Johannesburg waar de kinderen de beroemde of (inmiddels) beruchte CITO toets moesten maken. Het is echt waar beste lezers, op zaterdagmorgen! Gelukkig ging dat goed en voorspoedig. Snel wisselen van kleding en op naar de residentie van de ambassadeur. Samen met 900 andere Hollanders  en het nieuwe ambassadeursechtpaar konden we dit feest meemaken.

Net als in Nederland kom je bekenden tegen op de vrijmarkt. Hier de familie Boersma met hun ‘nieuwste’ aanwinst. Kijk maar eens op: http://broodkruimels.wordpress.com

Het was iets anders georganiseerd dan de vorige jaren. De hele straat voor de residentie was afgezet en er werd een heuse koninginnevrijmarkt gehouden. Alle kinderen mochten op hun kleedjes spulletjes verkopen. Zelfs de traditionele oud hollandse spelen ontbraken niet. De Nederlandse ambassade had het prima geregeld. Er was voldoende drinken, verse haring met uitjes, bitterballen, hollandse kaas, echte patat en heuse poffertjes kraam. Stroopwafels, drop en andere typische hollandse etenswaren werden te koop aangeboden. Kijk maar eens voor een uitgebreid fotoverslag op: https://www.facebook.com/NetherlandsEmbassySA
Een heuse loterij was georganiseerd met als hoofdprijs, eigenlijk 2 hoofdprijzen,  een vliegticket naar Amsterdam, aangeboden door de KLM. Helaas hebben we die niet gewonnen, dus voorlopig blijven we in Zuid-Afrika.

Timon begint ook te leren hoe te netwerken.

De opbrengst van de hele koninginnedag werd bestemd voor 2 goede doelen.  Ons project is uitgekozen als 1 van deze 2 (beetje netwerken he). Ook werd gevraagd om alle overgebleven spullen achter te laten die dan ook weer beschikbaar werden gesteld. We weten nog niet precies wat het bedrag is wat deze dag heeft opgebracht, maar zullen dit in een volgende blog bekendmaken.

DE POFFERTJESKRAAM – een openbaring voor Timon.

De maand mei is voor ons gezin echt de feestmaand. Bijna iedereen in ons gezin is jarig deze maand. Het is maar even dat jullie het weten, we vieren echt niet de hele maand feest! De volgende blog weer meer over ons werk en verblijf in KwaMhlanga.

Nog steeds, warme groet uit KwaMhlanga,
Harry en Joke
Anne en Timon.

TIMON IS JARIG

Beste volgers en lezers,

Vandaag 4 mei is het zover: Timon is jarig en wordt 5 jaar!!! Een hele grote kerel wordt hij zo langzamerhand. Vroeg in de morgen (5.30!) worden we gewekt door Anne want ze wil een speciaal ontbijtje op bed maken voor Timon. De afgelopen dagen zijn er ook 5 tekeningen gemaakt door Anne en dus die moeten ook als eerste worden uitgepakt. Timon is inmiddels ook wakker, maar blijft netjes in bed liggen en wacht af op de dingen die gaan komen.

Anne heeft er veel werk van gemaakt van het onbijt op bed voor haar allerliefste broer, zoals ze dat omschreef op de door haar gemaakte tekeningen.

Het vijfjarige feestvarken wordt wakker!

Handicap deze dag: Joke is ziek, waarschijnlijk griep en heeft de hele nacht lopen overgeven. Toch komen we samen langszaam op gang deze dag. Een drukke dag, want naast het feestje thuis moet er zeker ook getrakteerd worden op school. Het is allemaal gelukt!

Feesthoed en kado’s uitpakken.

Na het ontbijtje (1 hapje) wil het nieuwsgierige feestvarken liever kadootjes uitpakken. Snel kleren aan en naar de versierde kamer. Een hele koffer vol met kadootjes liggen te wachten. Timon weet er wel raad mee, snel alles uitpakken of beter gezegd snel het papier eraf scheuren. Blij, blij met alle leuke nieuwe dingen die Timon heeft gekregen. Uiteindelijk toch maar naar school, met natuurlijk ‘cupcakes’ en de beroemde ‘partypacks’ (veel zoetigheid in een grote zak). De kinderen van de klas van Timon hebben allemaal een prachtige tekening gemaakt voor Timon, klasse!

Cake (taart) snijden en Amanda zal Timon helpen. Voor de kenners: idd er is een tafeltje buiten bijgekomen!

’S Middags vieren we na schooltijd het feestje verder met Jonas en Amanda (de buurtkinderen) en Ruth, een canadese vrijwilligster die bij ons op de Farm woont. Natuurlijk hoort de cake hierbij = taart in het Zuid-afrikaans. Aan het einde van de middag gaan we als afsluiting zelf pizza’s maken. Een traditie die we al een paar jaar doen, en elke keer weer met gejuich wordt ontvangen. Om half zeven  ’s avonds is het feestterrein weer ontruimd, Timon kan naar bed en slaapt als een roos……

Traditioneel Pizza’s maken met de kinderen en bezoekers.

Morgen 5 mei een drukke dag voor de boeg – samen met andere Nederlanders bij de ambassadeur (nog) Koninginnedag vieren.

Bedankt voor alle kaarten en brieven, digitale wensen via de sociale media en kadootjes die Timon heeft gekregen deze dag.

Warme en zomerse groet uit KwaMhlanga,
Harry en Joke
Anne en Timon

Oja, Joke heeft er niet veel van meegekregen, hele dag ziek gebleven!

Let ook even op die vermoeide vader…..;-)

Freedom Day – dag van de vrijheid

Beste lezers en volgers,

Afgelopen vrijdag vierde  Zuid-Afrika feest en stond  het land stil bij de eerste democratische verkiezingen ooit gehouden in Zuid-Afrika. Op 27 april 1994, vier jaar na de vrijlating van Mandela, werd de ANC officieel en legaal gekozen tot de regerende partij van Zuid-Afrika. De toen 75-jarige Nelson Mandela werd president van Zuid-Afrika. Dus nee, Freedom Day is niet de dag waarop men viert dat Nelson Mandela vrijgelaten werd! Dat was op 11 februari 1990.
Deze dag wordt intensief gevierd in Zuid-Afrika.  Maar het is ook een politieke dag; politiek is nog steeds vrij beladen in post-Apartheid Zuid-Afrika.

Freedom Day heeft toch alles te maken met Nelson Mandela.

Wat gaan wij doen op deze vrije dag was de vraag die we ons zelf stelden. Immers, Anne en Timon zijn vrij van school (ook volgende week nog 2 dagen)! In de kerk kwamen we samen met de ouderlingen op de gedachte om voor de jeugd iets te organiseren. Een filmdag was het voorstel van ouderling Velie Mahlangu! En dus werden voorbereidingen genomen tot het vertonen van “The Passion of Christ”. Door op freedom day deze film laten zien aan de jongeren van de kerk konden we een directe koppeling maken met Jezus, die echte vrijheid brengt door zijn lijden en sterven, was onze gedachte.

Bijna 60 kinderen en jongeren kwamen deze dag naar de Kerk.

In de vroege ochtend werden alle ramen van de gereformeerde Kerk in Vezubuhle dichtgeplakt met de reclamefolders van Shoprite (lokale supermarkt). Drinken en simba’s (chips) werd klaargezet. De banken werden in stelling gebracht. Bijna 60 jongeren (niet allemaal even jong) kwamen opdagen deze morgen. We hadden wat voorzorgsmaatregelen genomen door ook een film aan te bieden voor de kleine kinderen. Joke ging samen met Anne en Timon en de kinderen onder 12 de Mozes film kijken.

Ook nog 2 'oudere' jongeren kwamen op de film af. Let ook op de ramen!!

Samen met Velie Mahlangu en Titus Padi (ouderling) opende Harry deze bijeenkomst met het lezen van Genesis 3: 14/15. De uiteindelijke reden van Jezus komst naar deze wereld. Na de uitleg, met vertaling want niet iedereen begrijpt het engels wat Harry spreekt, werd de beamer gestart.  Muisstil waren ze tijdens de ruim 2 uur durende voorstelling. Na de film de eerste reacties peilen: “we will never forget what we saw”! Nu begrijp ik pas echt wat er is gebeurd, ik zal nooit meer op dezelfde manier Bijbel lezen was de reactie van madala (opa) Kabini, die ook aanwezig was. Men begon een beetje schuchter aan de discussie, maar al gauw kwamen er vragen. Om 14.00 uur was deze mooie Freedom Day afgelopen, maar we zijn nog lang niet uitgepraat!

Warme groet uit KwaMhlanga,
Harry en Joke
Anne en Timon Lukens

Oja, we hebben vergeten een foto van het kerkgebouw te maken, volgende keer!

De kleine kinderen samen met Anne en Timon kijken naar de Mozes Film, met chips en drinken natuurlijk!

Ook dit is al bijna gewoon in de kerk van Zuid-Afrika: computer, beamer etc. Gelukkig staat de Bijbel centraal.

Anne en Timon in Zuid-Afrika

Het lijkt al weer tijden geleden, maar vijf weken geleden namen Anne en Timon afscheid van school (De Fontein) en van de vrienden en vriendinnen uit de buurt (Reudinkstraat). Een prachtig afscheidsfeestje was het met mooie herinneringen. Wat Danielle, Anna en Anne zeker niet meer zullen vergeten is het slaapfeestje bij ons thuis.

Gekke meiden, gekke bekken trekken tijdens het slaapfeestje!

En toen vlogen we met het vliegtuig met z’n allen naar Zuid-Afrika! Al heel snel kwamen de buurtkinderen op bezoek en ze zijn eigenlijk niet meer weg te slaan. Timon’s grote vriend Jonas komt bijna elke dag langs. Soms moeten we hem echt letterlijk weg sturen omdat hij zo graag blijft spelen. Ondanks dat Jonas toch wat jaartjes ouder is dan Timon kunnen ze prima met elkaar opschieten. Meest favoriete speeltje op dit moment is de schommel (let op Timon z’n voeten).

Jonas, het speelkameraadje van vooral Timon

Inmiddels zijn de scholen weer begonnen en brengen we Anne en Timon weer trouw elke morgen naar school. Om 7.00 uur vertrekken, 34 minuten en 35 seconden rijden, Anne en Timon naar de klas en weer terug naar KwaMhlanga. Kijk maar eens op hun website: www.roodeplaat.curro.co.za. Anne kreeg de eerste dag een echte Curro agenda mee naar huis. Bij nadere bestudering ontdekte Anne dat ze op de foto op de voorpagina stond afgebeeld (#beroemdheden)!! Leuk hoor.

Beroemd van Facebook, Timon op de motor. Voor wie geen facebook heeft.....

Moeilijk voor Anne en Timon is het om maar steeds heen en weer te slingeren tussen de verschillende culturen. Overdag op school waar het lijkt alsof de kinderen (en hun ouders) geen gebrek hebben, anderzijds worden Anne en Timon elke dag weer geconfronteerd met de armoede rondom ons. Ook tijdens het bezoeken van de centers vinden ze dit best wel lastig om daarin positie te nemen.

Schommelen op de Mandelafarm

O ja, de maand mei is in aantocht – voor ons gezin de feestmaand. Zowel Anne als Timon vieren hun verjaardag. Timon wordt op 4 mei 5 jaar en Anne wordt op 29 mei 8 jaar. Ze kijken nu al reikhalsend uit naar de postbus en hopen op een aantal kaartjes uit Nederland.

Warme en zomerse groet uit KwaMhlanga,
Harry en Joke
Anne en Timon

Is koken ook jouw hobby of wil je het eens proberen?
Maak dan eens echte Pompoenkoekjes uit Zuid-Afrika.
Wat is het? koekjes van pompoen met kaneel en suiker.
Hoe lang duurt het? Ongeveer anderhalf uur.

Hier het recept, wat heb je nodig:

• 500 gram gepureerd pompoenvlees
• 75 gram zelfrijzend bakmeel
• 1 mespunt zout
• 2 eieren
• Olie om in te bakken
• Suiker gemengd met kaneel

Zo maak je pompoenkoekjes:

• Doe het pompoenvlees in een kom en klop het bakmeel, het zout en de eieren er doorheen.
• Doe een scheutje olie in een koekenpan en wacht tot het heet is,
• Schep wat beslag uit de kom met een lepel en doe het in de pan, Maak drie of vier koekjes in de pan en laat ze op halfhoog vuur bakken tot de onderkant goudbruin is.
• Keer ze om en bak ook de andere kant goudbruin.
• Schep de koekjes uit de pan en houd ze warm.
• Bak van het beslag op dezelfde manier nog meer koekjes
• Bestrooi de koekjes met het suiker/kaneelmengsel en…..
• eet ze warm op.

Yensaka! (Welkom aan tafel!)

Het resultaat: pompoenkoekjes!

Een stoel heeft ze niet….

Beste volgers en lezers,

We zitter er weer middenin. Nee niet op een stoel, maar middenin de problematiek. HIV/Aids and andere ziektes (TBC); het lijkt een niet te stoppen ‘tsunami’ die over KwaNdbele wordt uitgestort. Gisteren hoorden we op het nieuws dat in Zuid-Afrika elke 17^e seconde ergens een meisje/vrouw verkracht wordt, met alle gevolgen vandien. Afgelopen week hebben we alle families bezocht die deel uitmaken van het zgn. Sponsor Family Program. Ook enkele mogelijke nieuwe families die hulp nodig hebben zijn bezocht. In de blog zomaar een tweetal verhalen die zo tekenend zijn voor de omgeving waarin wij wonen en werken.

WDYD!

Elidah Phiri
We worden meegenomen door Johanna en Trudy, de home based care workers van Thembalethu naar het huis van Elidah. Een jonge vrouw van 29 jaar, maar al zoveel meegemaakt. Aangekomen bij haar huisje (in erg slechte staat) heeft ze net de was gedaan. Het teiltje met waswater staat nog op het gras, en de was hangt kraakhelder aan de lijn. We mogen binnenkomen. Elidah begint te vertellen en laat haar huisje zien. Samen met haar zoontje Siyabonga (8 jaar) proberen ze te overleven met 27 euro per maand aan inkomen. Elidah kan niet werken, alhoewel ze dat best zou willen. Nee, Elidah is HIV+ en heeft Aids, net zoals haar zoontje. Biede gebruiken medicijnen om het virus in bedwang te houden. Probleem is dat er elke maand te weinig geld is om goed, voldoende en gezond voedsel te kopen. School kon Elidah niet afmaken. Haar moeder werd ziek (Aids) toen ze 17 jaar was, en ze als enigst kind van school moest om voor haar moeder te zorgen. Uiteindelijk is moeder overleden in 2006. Elidah legt alles uit, verteld van haar leven en vecht om te overleven. Ik mag zitten luisteren, luisteren en luistern op de lege emmer bestemd voor de maizmeel.

Elidah Phiri samen met haar zoontje Siyabonga poseren voor de foto.

Elidah's huisje, in hele slechte staat.

Bushi Skhosana
Deze jongedame haal ik samen met Marhta (home based care worker) op van school. De (hang)jongeren bij de school zijn in rep en roer wanneer ze zien dat Bushi (19 jaar) wordt opgehaald door een blauw bakkie met een blanke meneer en een zwarte mevrouw. Bushi: “ze zijn allemaal jalours hoor”. We gaan naar de zinken shack van Bushi om haar voedsel te brengen. Bushi woont alleen, is alleen, voelt zich alleen en voelt zich uiterst eenzaam. Beide, vader en moeder overleden in resp. 1994 en 2010 aan Aids. Ze heeft nog een broer, maar daar heeft ze al een jaar niets meer van gehoord. Bushi is bang voor mensen en heeft weinig vertrouwen in de mensen rondom haar. Ze is te vaak teleurgesteld. Zeker nadat Opa haar had weggestuurd toen die een andere vrouw trouwde. We mogen binnenkomen en …… ze heeft zelfs een tafel waarop ik mag zitten. Een stoel heeft ze niet. Gelukig heeft ze het goed op school, zit in grade 10 en is serieus in het naar school gaan. Samen praten we nog wat over de Bijbel die we haar hebben gegeven bij het vorige bezoek en bidden voor Bushi ter afsluiting van het bezoek. Bushi, uiterst kwetsbaar niet nadenken over alles wat er kan gebeuren, zwaait ons uit.

Bushi samen met home base care worker Martha op de foto.

Tot een volgens bericht.
Warme groet uit Zuid-Afrika van
Harry en Joke
Anne en Timon Lukens

Retreat

Beste volgers en lezers,

Afgelopen zondag (1 april) was het dan zover. We reisden na afloop van de traditionele Afrikaanse kerkdient naar Magaliesberg om deel te nemen aan een retreat of opbouwconferentie van OM Zuid-Afrika. Zoals jullie weten zijn we niet meer officieel werkzaam voor OM (Operatie Mobilisatie), maar er zijn nog altijd goede vriendschappelijke banden en dus werden we uitgenodigd voor deelname, aangezien we deze conferentie nog tegoed hadden vanuit de eerste periode. Het beloofde een prachtige conferentie te worden op een even mooi terrein, eigendom van Youth For Christ. Met ruim 200 deelnemers en nog eens 45 kinderen was het een drukke, maar gezellige conferentie. Naast de prima kamers was er zelfs een zwembad waar Anne en Timon vanzelfsprekend gebruik van hebben gemaakt.

De hoofdgastspreker van de retreat: Dave Babcock.

De hoofdspreker van de conferentie was Dave Babcock uit Amerika, die nu in Oostenrijk woont. Hij en z’n vrouw werken al meer dan 40 jaar als zendelingen voor OM. Samen hebben ze heel wat doorstaan, vooral het persoonlijk getuigenis van mevr. Babcock, haar levensverhaal, was zeer indrukwekkend. Dave nam ons mee door de Bijbel en liet ons als missionaire werkers in de spiegel kijken: “hoe reageren wij ten aanzien van de gebeurtenissen in ons leven en Gods invloed op dit alles?” Startpunt was de tekst in Numeri 14: 21/22, waar God het volk Israel aanklaagt: “…en die Mij nu al tien keer op de proef gesteld hebben door Mij niet te gehoorzamen….”. Samen hebben we gekeken naar deze 10 keer en ons afgevraagd wat het ons leert wanneer we misschien niet zo een zegen op ons werk ervaren, of steeds maar tegenslag moeten incasseren. Beginnen we te klagen en God verwijten te maken of…..? Al met al goede en wijze lessen, vol met zelfreflectie van dit missionaire koppel.

Veel aandacht voor samenzang oftewel "worship and praise" in een (te) volle zaal.

Daarnaast was er ook tijd voor ontspanning. Naast het zwemmen was er een competitie ‘potjie kos’ koken georganiseerd, een echte mannen aangelegenheid. Het is iets typisch afrikaans: een grote zwarte ketel wordt in een vuur geplaatst. Alle ingredienten worden 1 voor 1 in de pot gelegd, waarbij de spullen die een langere tijd nodig hebben het eerst in de pot gaan. De kunst is om vooral niet te roeren en de juiste volgorde te hanteren. Door ‘geheime’ kruiden en specerijen toe te voegen geef je een persoonlijke tint aan jouw ‘potjie’. In plaats van water toevoegen wordt coca cola gebruikt, probeer maar eens thuis met jullie stoofschotels. Een avondvullend programma en uiteindelijk gezamenlijk de bereide potjies consumeren. O ja, Harry heeft niet gewonnen!

"Potjie Kos koken" - alle echte mannen worden ingezet.

Natuurlijk was er ruim tijd vrijgemaakt voor worship en aanbidding. Een prima stel muzikanten begeleidde de samenzang. En…we hebben weer een leuk stel enthousiaste jongeren (ook Nederlanders) ontmoet die maar een doel hebben: Jezus volgen in heel hun leven. Ook tijdens de conferentie nog een Nederlands echtpaar ontmoet: Marcus en Alja Spronk; samen met hun zoontje Levi wonen en werken ze in Kaapstad – zie http://omsouthafrica.org/get-involved/diaspora-hope.html De conferentie werd afgesloten door samen avondmaal te vieren, zeer indrukwekkend. Dankbaar dat we zo ook geestelijk mogen worden toegerust en met aardig stof tot nadenken gingen we weer naar KwaMhlanga.

Ook Anne mocht samen met de andere kinderen een optreden verzorgen.

Donderdag waren we weer thuis, net op tijd voor de goede Vrijdag vieringen en het paasweekend. Beide dagen worden groots gevierd in Zuid-Afrika. Bijna iedereen is vrij en heeft een lang weekend. Er worden heel veel conferenties, kerkdiensten etc georganiseerd. Veel van deze ontmoetingen en diensten duren zelfs dagen achtereen, 24 uur per dag. En op z’n Afrikaans veel aandacht voor zang en dans. Soms hebben we weleens het idee dat de echte betekenis van pasen een beetje ondergesneeuwd is. Laten we het nog maar eens schrijven: De Heer is waarlijk opgestaan!

Warme groeten en veel hugs,
Harry en Joke
Anne en Timon

Timon had een (nederlands) vriendje gevonden; Levi Spronk uit Kaapstad. Samen lezen ze een Nederlands boek!